Stundum er ég hrædd um að vinir mínir finnst ég ekki skemmtileg. Ég veit að margir sem þekkja mig ekki halda að ég er rosalega pirrandi og leiðinleg og kannski hafa þau rétt fyrir sér. Kannksi eru vinir mínir eina fólkið sem hefur þolinmæðina tils að vera með mér. Kannski eru þau bara að nota mig tils að fá far út um allt. Og svo er ég kannski bara rosalega paranoid og vinir mínir halda að ég sé æðislega skemmtileg, finnst ég vera frábær. Alla vegna vona ég það. En stundum er ég hrædd um að vinir mínir þola mig bara vegna þess að þau eru og góð tils að hunsa mig. Kannski er ég bara að rugla en þetta veldur mér miklar áhyggjur stundum.

Mér finnst fólk vera svo fjarlægt. Kannski er þetta stress fyrir prófin. Eða peningaleysa tengd vandamál. Eða eitthvað annað, ég veit það ekki en oft finnst mér fólkið í kringum mig vera svo fjarlægt og vill ekki tala við mig, eða hafa mig nálægt. Stundum veit ég ekki hvað ég á að gera eftir skóla. Mér leiðist alltaf heima hjá mét því ég hef ekkert að gera, en fólkið í kringum mig er svo fjarlægt, eins og það nennir ekki að tala við mig hvað þá hanga með mér, að ég þori ekki að spyrja hvort þau vilja gera eitthvað. Á svona dögum fer ég bara heim að láta mig leiðast og vona að þetta verður skárra á morgun. Stundum sit ég hliðin á einhverjum í tíma. Samt finnst mér eins og hún sér mig ekki, eins og ég sé ekki þar. Við erum ekki tengd. Ég er ekki að segja að við þurfum stanslaust að vera að tala eða eitthvað. En stundum finnst mér eins og henni er alveg sama um mig og acknowledge-ar (viðurkennir) ekki að ég er þarna. Hunsar mig hálfgert.

Það er líka svo mikið að gera í skólanum, fullt af prófum sem ég hef ekki tíma tils að læra fyrir. Verkefni sem ég hef ekki tíma tils að gera. Svo er það líka peningaleysan. Hvert fór allur peningurinn minn? Ég fékk bara mjög vel útborgað í sumar, svo var ég að vinna í brogarbíó og fékk vel borgað þar og svo bara ein og hálfri mánuði eftir að ég hætti þar er ég búin með allan peninginn minn. Ég þurfti að fá lánað pening tils að geta borgað staðfestingargjaldið og veit ekki hvernig ég á að borga það til baka. Getur lífið ekki verið auðveldara? Einfaldara?

Svo er eitt sem hjálpar engu. Poopoo hausar. Ekki það að ég er eitthvað að deyja úr ástarsorgi. Hef aldrei verið ástfangin þannig að ég get það ekki. En það liggur við að allar vinkonur mínar eru í einhverj veseni með stráka. Stráka sem hafa verið að fara eitthvað illa þeð þær. Hössla þær og aðra gellu á sama tíma. Hössla þær, láta þær fatta hvað þeir eru sætir, yndir, skemmtilegir, snúa síðan við og hætta algjörlega að hafa samband við þær. Af hverju gera þeir þetta? Ef þeir hafa engan áhuga af hverju segja þeir manni ekki? Ef þú ert strákur og er að lesa þetta og hefur gert eitthvað svona þá ættiru bara a skammast þín. Við stelpur eru viðkvæmar og þola ekki að láta fólk rugla í tilfinningum okkar! Er það eitthvað gen í strákum sem kemur í veg fyrir því að þeir geta sagt sannleikan?

Skilur einhver hvað ég er að segja? Er ég að make-a sense? Er ég kannski bara að bulla?